Wiosenne porządki

Wiosną nasz ogród budzi się do życia. Jest to okres wzmożonych prac mających na celu uprzątnięcie ogrodu po zimie i przygotowanie go na nadejście ciepłych i słonecznych dni. Pierwszą najważniejszą rzeczą jest zapewnienie ziemi dostępu do tlenu, w czym mogą jej przeszkadzać resztki jesiennych liści czy też obumarłe trawy i rośliny. Zbędne szczątki organiczne najlepiej usunąć przy pomocy grabi. Aczkolwiek zabieg ten należy przeprowadzić delikatnie, aby nie uszkodzić młodych zawiązków trawy. Kolejną sprawą jest wyrównanie linii brzegowej trawnika, szczególnie w miejscach, w których styka się ona z alejkami. Jest to zabieg typowo kosmetyczny, mający wpływ głównie na estetykę i wygląd ogrodu. Jeśli zauważymy, że na trawniku utrzymują się kałuże, to należy przeprowadzić tak zwaną aerację, czyli zabieg mający na celu przywrócenie właściwej przepuszczalności podłoża. Po przygotowaniu podłoża należy, rosnącej trawie, dostarczyć nawozu, a gdy osiągnie ona odpowiednią wysokość można rozpocząć pierwsze, wiosenne koszenie trawy. Zabiegów pielęgnacyjnych wymagają również krzewy i drzewa, których obumarłe części należy przyciąć. Wiosna to również czas wysiewu wielu roślin.

Letnie podlewanie

Upalne lato daje się we znaki nie tylko nam, ale również ogrodowej roślinności. Suszę najgorzej znoszą warzywa, krzewy jagodowe oraz jednoroczne rośliny rabatowe. Należy zatem pamiętać o regularnym i obfitym podlewaniu ogrodu w suche i słoneczne dni. Początkiem lata należy przeprowadzić nawożenie roślin. Lato, to przede wszystkim okres zbierania plonów owocowych. Podjadanie słodkich malin, porzeczek, czereśni, wiśni czy też agrestu uprzyjemni nam czas w letnie wieczory. Ogród należy regularnie oczyszczać z owoców opadłych na ziemię, jeśli zbyt długo będą tam leżeć zaczną po prostu gnić, co nie jest ani zdrowe, ani estetyczne. Nieco później, bo w sierpniu można już zbierać śliwki, jabłka i gruszki. W sierpniu sadzi się rośliny, które zakwitną wiosną. Wysoka temperatura powoduje szybsze odparowywanie wody z oczek wodnych i stawów, dlatego latem należy pamiętać o uzupełnianiu poziomu wody. Trawa nadal powinna być regularnie koszona, a żywopłot przycinany.

Jesienne liście

Jesień to okres dość intensywnej pracy w ogrodzie. Nie dość, że należy go regularnie sprzątać, to jeszcze każdy jego zakamarek trzeba właściwie zabezpieczyć przed nadchodzącą zimą. Zanim jednak przystąpimy do zimowych przygotowań czekają nas ostatnie zbiory jabłek, gruszek, późnych śliwek, a także kapusty, marchwi, kalafiora czy też brokuła. W tym okresie można również posadzić młode drzewka, krzewy owocowe i zioła. Pod koniec października należy po raz ostatni skosić trawę. Przed pierwszym śniegiem i przymrozkami pamiętajmy o usunięciu wszystkich opadłych liści, połamanych gałęzi oraz odpowiednim zabezpieczeniu zbiornika wodnego wraz z jego fauną i florą. Gdy już wszystko będzie gotowe na nadejście zimy należy wyczyścić, zakonserwować i pochować wszelkie sprzęty i narzędzia ogrodnicze.

Zimowe krajobrazy

Wprawdzie zima to czas odpoczynku od prac ogrodowych, ale mimo wszystko nie należy zapominać o jego istnieniu i doglądaniu. Po obfitych opadach śniegu należy pamiętać o jego usunięciu z pergoli czy też altany oraz o strząśnięciu go z młodych i delikatnych drzew czy krzewów. W ogrodzie można ustawić karmnik dla ptaków, które w zimie mogą mieć trudności ze znalezieniem pożywienia. Ponadto bielutki i czysty puch sprzyja zabawom dzieci na śniegu.

Aby nasz ogród zachwycał pięknem każdego dnia musimy bezustannie dbać o jego wygląd, gdyż ogród to miejsce rodzinnych zabaw i spotkań nie tylko latem i wiosną, ale również jesienią i zimą. Odpoczynek wśród zieleni to świetny relaks, a prace ogrodowe dla wielu osób są sposobem na odstresowanie.

Podobne artykuły:

1. Kompostownik w ogrodzie
2. Kolor na tarasie i w ogrodzie.
3. Ścieżka w ogrodzie

Jaka szklarnia?

Wielkość i rodzaj szklarni zależy przede wszystkim od ilości miejsca, jaką chcemy przeznaczyć pod budowę. Szklarnie przydomowe mają najczęściej około 10 – 15 m2. Taka powierzchnia pozwoli na uprawę najważniejszych warzyw, roślin oraz ziół. Szklarnia powinna zostać umiejscowiona w dobrze nasłonecznionym miejscu, najlepiej od strony południowej. Najbardziej praktyczne są szklarnie prostokątne z dwuspadowym dachem. Praktykowane są również szklarnie okrągłe, ale ich forma sprawia, że taka budowla jest bardziej szklarnia ozdobną, niż użytkową. Szklarnie można kupić gotową, ale jeśli komuś drobne roboty budowlane nie sprawiają problemów, to można pokusić się na samodzielną budowę szklarni. Konstrukcja szklarni ma formę szkieletu wykonanego z drewna lub metalu. Całość wykańcza się najczęściej taflami szkła. W prostszej wersji, zamiast szkła można zastosować tak zwany tunel foliowy. Należy pamiętać o zapewnieniu dostępu powietrza do szklarni, poprzez montaż uchylnych okien. Dobrym rozwiązaniem jest również wydzielenie przedsionka. Zapobiega to przedostawaniu się zimnego powietrza do wnętrza szklarni podczas otwierania drzwi.

Odpowiednia temperatura

Czynnikiem zapewniającym hodowlany sukces w szklarni jest temperatura utrzymywana na odpowiednio wysokim poziomie. Wydawać by się mogło, że im wyższa tym lepiej. Ale należy pamiętać o tym, że zbyt wysoka temperatura hamuje wzrost roślin. W lecie nie powinna ona przekraczać 35 stopni. W upalne dni jest to dość trudne, dlatego warto wyposażyć ściany szklarni w kurtynę zacieniającą czy też rolety. W pozostałym okresie szklarnia zazwyczaj wymaga dogrzewania. Najważniejszą sprawą jest uchronienie roślin szklarniowych przed minusową temperaturą. Dlatego przed zimą, należy dokładnie sprawdzić stan szklarni, konieczne jest uszczelnienie wszelkich szpar oraz zaklejenie pęknięć w szybach. Ogrzewanie tylko wtedy będzie miało sens, gdy ciepło nie będzie uciekać z wnętrza szklarni. Ponadto przeciągi bardzo źle wpływają na „stan zdrowotny” roślin. W jaki sposób ogrzewać szklarnię? Najlepszym rozwiązaniem jest montaż instalacji grzewczej podłączonej do centralnego ogrzewania. Ponadto w szklarni można umieścić piecyki elektryczne lub gazowe.

Wnętrze szklarni

Wnętrze szklarni jest tak samo ważne jak jej konstrukcja. Nie może panować tu nieład. Rośliny powinny być rozmieszczone w uporządkowany sposób. Zachowanie porządku i czystości w szklarni znacznie ułatwia codzienne prace. Wprawdzie rośliny szklarniowe są o wiele mniej narażone na choroby, niż rośliny rosnące na zewnątrz, ale nie można wykluczyć obecności nieproszonych gości w szklarni. Bardzo ważna jest codzienna obserwacja stanu roślin i szybka reakcja w razie zauważenia jego pogorszenia. Należy również pamiętać o nawadnianiu ziemi. W tym celu można wykorzystać zwykły wąż ogrodniczy lub zamontować specjalne urządzenia nawadniające. Wyposażenie szklarni w stoły szklarniowe oraz półki pozwoli na lepsze zagospodarowanie przestrzeni i utrzymanie porządku.

W szklarni możemy hodować nie tylko zdrowe pomidory i ogórki. Sporym wyzwaniem może okazać się próba hodowli owoców cytrusowych, takich jak fig, cytryn, kiwi, mandarynek. Własna szklarnia może okazać się nie tylko sposobem na otrzymywanie pełnych zdrowia warzyw i ziół, ale może również stanowić niemała frajdę dla jej użytkowników.

Podobne artykuły:

1. Rok kalendarzowy w ogrodzie
2. Kompostownik w ogrodzie
3. Kiedy i jak kosić trawnik

Pojemnik na kompost

Wyróżnia się kompostowniki otwarte oraz zamknięte. Pojemnik otwarty, to po prostu drewniana lub plastikowa konstrukcja bez wieka. Skrzynki powinny posiadać otwory i szczeliny, które zapewnią dostęp powietrza do ich wnętrza. Kompostowniki zamknięte nadają się do mniejszych ogrodów. Produkowane są z tworzywa sztucznego pochodzącego z recyklingu. Ściany pojemnika izolując ciepło zapewniają wysoką temperaturę w jego wnętrzu, a to sprzyja szybszemu rozkładowi biomasy. Dobrym rozwiązaniem jest posiadanie dwóch kompostowników. Przyspieszy to proces tworzenia nawozu. W przypadku zapełnienia pierwszego pojemnika nie trzeba czekać na jego opróżnienie, aby móc rozpocząć kompostowanie nowych odpadów – można je wrzucać od razu do drugiego pojemnika. Gdy już posiadamy pojemniki na kompost, to należy wybrać miejsce, w którym będą one stały. Kompostowniki powinny znajdować się w niezbyt nasłonecznionej części ogrodu. Ze względów estetycznych warto umiejscowić je z tyłu domu, z dala od ogrodowej altany i miejsca rodzinnych posiedzeń. Można ogrodzić je krzewami, dzięki temu utrudnimy do nich dostęp osobom niepowołanym, na przykład dzieciom.

Jak wyprodukować próchnicę?

W pojemnikach otwartych proces produkcyjny trwa około 8 – 12 miesięcy, a więc stosunkowo długo. W przypadku kompostowników termoizolacyjnych, możliwe jest wytworzenie próchnicy nawet kilka razy w roku. Czynnikami sprzyjającymi rozkładowi biomasy są wilgoć, powietrze oraz temperatura. Niedobór tlenu jest przyczyną gnicia kompostu, co jest zjawiskiem niepożądanym i szkodliwym. Bardzo ważne jest utrzymanie odpowiedniego poziomu wilgoci w kompostowniku, gdyż zbyt niski powoduje wysuszanie biomasy, natomiast zbyt wysoki sprzyja jej gniciu. Wysoka temperatura przyspiesza proces rozkładu. Naturalnym sprzymierzeńcem przyspieszającym tworzenie próchnicy są dżdżownice kompostowe. W celu wyrównania temperatury biomasy, co około dwa miesiące należy przemieszać zawartość kompostownika.

Co można kompostować?

Na kompost nadają się właściwie wszystkie odpady organiczne. Ale są również wyjątki. Co możemy zatem wrzucać do kompostownika, a czego nie należy do niego dodawać? Odpadki kuchenne, takie jak resztki owoców i warzyw, obierki, skorupki jaj czy też fusy oraz zużyte torebki ekspresowe z herbaty w większości nadają się na kompost. Należy jedynie unikać wrzucania obierków z owoców cytrusowych oraz resztek mięsa i ryb. Drugą grupę odpadów stanowią te, które pochodzą z ogrodu: skoszona trawa, przekwitłe rośliny, zgrabione liście (za wyjątkiem liści olchy, orzecha i dębu), siano czy też gałęzie. Nie należy kompostować roślin chorych w sposób bezpośredni, dopiero po spaleniu można wrzucić je do kompostownika. Biomasę mogą stanowić również trociny, popiół (poza popiołem pochodzącym ze spalania węgla), a także papier w niewielkich ilościach.

Kompostownik to świetny sposób na wykorzystanie kuchennych i ogrodowych odpadków. Próchnica wytworzona w naturalny sposób zapewni naszym roślinom doskonałą pożywkę i zagwarantuje ich prawidłowy wzrost.

Podobne artykuły:

1. Rok kalendarzowy w ogrodzie
2. Ścieżka w ogrodzie
3. Altany czyli popołódnie w ogrodzie.

Sposób wykonania i wykończenia ścieżki w ogrodzie powinien być dla jej przyszłych użytkowników tak samo ważny, jak sposób wykonania podłóg we wnętrzu domu. W końcu to ona umożliwia podziwianie ogrodu o każdej porze roku i to ona prowadzi do drzwi wejściowych naszego domu. W pewnym sensie jest więc wizytówką naszej posiadłości. Zatem, aby uniknąć brodzenia w kałużach czy błocie musi być ona wykonana z odpowiednich materiałów.

Zanim powstanie ścieżka

Wykonanie ścieżek w ogrodzie wymaga wcześniejszych prac przygotowawczych. Najważniejszym zadaniem jest ich rozplanowanie. Etap ten powinien być uwzględniony już w momencie projektowania ogrodu. Rozmieszczenie ścieżek powinno uwzględniać przyszłe zagospodarowanie ogrodu. W ten sposób możemy uniknąć przykrych rozczarowań. Może się na przykład okazać, że źle umiejscowiona ścieżka uniemożliwi późniejsze postawienie altany, o której marzyliśmy. Ścieżka przeznaczona do celów spacerowych powinna być na tyle szeroka, aby mogły się na niej swobodnie minąć dwie osoby. Najlepszym sposobem wyznaczenia traktu jest rozpięcie sznurka po obu jego stronach, przytwierdzonego do palików wbitych w ziemię. Kiedy rozkład ścieżek jest już znany można rozpocząć prace. Wykopana ziemia przyda się na przykład podczas prac związanych z organizacją grządek. Podłoże należy dokładnie ubić. Ścieżka w ogrodzie to nie tylko jej nawierzchnia. To również warstwa nośna oraz podsypka. Warstwę nośną najczęściej wykonuje się z tłucznia lub żwiru. Jej grubość powinna oscylować w granicach 10 – 20 cm. Jeśli po ścieżce przewiduje się ruch pojazdów, to oczywiście warstwa nośna musi być odpowiednio grubsza. Podsypka, to około pięciocentymetrowa warstwa piasku. Aby ścieżka była trwała i stabilna przez wiele lat można dodatkowo użyć tak zwanej geowłókniny, którą kładzie się pomiędzy podłożem a warstwą nośną. Geowłóknina, to materiał odporny na szkodliwe działanie mrozu oraz wilgoci. Jej zastosowanie zapobiega mieszaniu się warstwy nośnej z podłożem, co powoduje utratę stabilności ścieżki. Wszystkie warstwy muszą być odpowiednio wyprofilowane. Aby woda mogła swobodnie odpływać, ścieżka powinna nachylać od środka do zewnętrznych krawędzi, równomiernie po obu stronach. Spadek powinien wynosić około 2%.

Z czego nawierzchnia?

Ostatnią warstwą ścieżki ogrodowej jest warstwa nawierzchni. Najczęściej wybieranymi materiałami na nawierzchnię są beton, kamień oraz ceramika. Rzadziej wybierany jest żwir czy drewno. Ciężko udzielić jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, który materiał jest najlepszy. Na pewno najbardziej trwałe są nawierzchnie wykonane z kamienia. Nawierzchnia wykonana z granitu czy bazaltu będzie odporna na uszkodzenia, ścieranie czy mróz przez wiele lat. Jednak niektóre rodzaje kamienia pod wpływem wilgoci, na przykład gdy pada deszcz, mogą być bardzo śliskie. Dużą popularnością cieszą się mniej trwałe, ale za to tańsze, nawierzchnie wykonane z betonowej kostki brukowej. Zaletą takiej nawierzchni, w porównaniu do tej wykonanej z kamienia, jest w miarę równa powierzchnia, co na pewno ma wpływ na komfort użytkowania. Różnorodne kształty i barwy elementów pozwalają na ułożenie z kostki brukowej wyszukanych wzorów. Nawierzchnie ceramiczne najczęściej wykonuje się z klinkierowej cegły lub kostki brukowej, której główna zaletą jest bardzo duża odporność na działanie soli i chemikaliów oraz trwałość barwy. Ścieżka żwirowa świetnie komponuje się z otaczającą nas w ogrodzie roślinnością. Jednak nie jest zbyt trwała i wymaga regularnego uzupełniania. Jeśli marzy nam się ścieżka wykonana z naturalnego drewna, to pamiętajmy o tym, aby wybierać kołki czy kostki z drewna twardego, na przykład dębu czy akacji. Dodatkowo każdy element powinien być zaimpregnowany środkiem grzybobójczym. Boczne krawędzie każdej ścieżki powinny być zabezpieczone przed rozsuwaniem się przy pomocy obrzeży i krawężników.

Na rynku istnieje wiele materiałów, które mogą być wykorzystywane do układania nawierzchni ścieżki ogrodowej. Dzięki temu, bez problemu możemy dopasować jej wygląd i charakter do stylu i architektury domu. Dobrze rozplanowany i wykonany system ścieżek w ogrodzie pozwoli nam cieszyć się jego pięknem o każdej porze roku i w każdą pogodę.

Podobne artykuły:

1. Kolor na tarasie i w ogrodzie.
2. Rok kalendarzowy w ogrodzie
3. Kompostownik w ogrodzie

W szare jesienne dni tęsknimy za latem.  Za poranną kawą wypitą w ogrodzie pełnym kwiatów lub na słonecznym tarasie.  By przez cały rok cieszyć się chwilami spędzonymi  wśród zieleni, dobrym rozwiązaniem jest budowa ogrodu zimowego, zwanego też oranżerią. Dawniej oranżeria nazywana była pomarańczarnią, ponieważ hodowano w niej egzotyczne rośliny. Chociaż oranżeria to nadal rzadkość w polskich domach, to coraz częściej pojawia się w planach architektonicznych.

Miejsce oranżerii

Najlepiej, jeśli zdecydujemy się na oranżerię już na etapie projektowania domu. Wówczas architekt zadba, aby ogród zimowy był funkcjonalny i zintegrowany z resztą budynku. Mniejsze pole manewru mamy, gdy dom jest już wybudowany, jednak nie wyklucza to wcale powstania oranżerii. Bardzo ważny jest wybór odpowiedniego miejsca, musi ono spełniać pewne kryteria. Przede wszystkim powinno być nasłonecznione. Najlepsza jest strona południowa, która stwarza dobre warunki dla roślin. Pamiętajmy jednak, by zadbać o zacienianie i przewietrzanie ogrodu, mając wzgląd na to, że szklane szyby bardzo szybko się nagrzewają. Z kolei północna ekspozycja także doskonale nadaje się na lokalizację, jest chłodna i latem może pełnić funkcję klimatyzatora. Dlatego w zimie należy ją dogrzewać. Najpraktyczniej jednak umieścić oranżerię po stronie wschodniej lub zachodniej, ze względu na panujące tam umiarkowane warunki termiczne – optymalne dla roślin.

Dobór roślin

Stanowią niezaprzeczalnie jeden z najważniejszych elementów ogrodu zimowego. W naszej kulturze zwykle jest tak, że rośliny hodowane w oranżerii są na stałe w niej pomieszczone i nie są latem wynoszone na zewnątrz. – Z oranżerią jest sporo problemów. Po pierwsze dobór roślin. Powinien je dobrać doświadczony ogrodnik, żebyśmy mieli radość z tego, że mamy ładną oranżerię. Po drugie aranżacja zestawów roślin. Musimy sobie odpowiedzieć na pytanie – czy oranżeria ma pełnić jedynie rolę dekoracyjną, czy też ma być miejscem, gdzie realizujemy nasze ogrodnicze pasje i eksperymentujemy – mówi Marta Hubka doradca ds. aranżacji wnętrz, Parku Handlowego Bielany. Istnieje wiele rodzajów roślin, które mogą ozdobić ogród zimowy. Są to tak zwane rośliny zimnolubne, całoroczne. Możemy zasadzić je w donicach lub pokusić się o zaplanowanie prawdziwego ogrodu we wnętrzu. Wymaga to jednak odpowiedniego przygotowania i przewidzenia jego nawadniania, światła i pielęgnacji roślin.

Kompozycja

Przy doborze roślin do oranżerii warto zwrócić uwagę na styl całej kompozycji. Rośliny powinny być dopasowane zarówno wymaganiami środowiskowymi, jak i charakterem. Ważne jest również odpowiednie wyeksponowanie zieleni. – Zasada jest prosta. To roślina zdobi. Nie donica, czy inne naczynie, a roślina właśnie jest najważniejsza. Chcąc ją wyeksponować, unikajmy przytłoczenia jej przez zbyt ozdobne donice. Należy także zdecydowanie unikać wielości. Jeżeli chcemy pięknie dobrać rośliny, to powinniśmy kierować się podobną zasadą, co przy planowaniu ogrodu. Rośliny, które są w jednym charakterze, tworzą piękne i harmonijne tło – radzi Marta Hubka.

Meble – element oranżerii

Ogród zimowy może być przedłużeniem tego, co już mamy w domu. Możemy uczynić go zielonym salonem z kanapą, wygodnym fotelem – niekoniecznie o charakterze ogrodowym. – Jeżeli jednak chcemy, by był takim zamkniętym mini ogrodem, wówczas wstawmy do niego meble ogrodowe właśnie.  Meble dobieramy zawsze w charakterze do całości. Oranżeria jest także świetnym miejscem, odskocznią od reszty pomieszczeń. Np. mając dom urządzony w spokojnym tonie, w stylu minimalistycznym, to nagle oranżeria może być w zupełnie innym, zaskakującym klimacie – proponuje Marta Hubka. Oranżeria może stać się naszym ulubionym pomieszczeniem w domu, w którym z przyjemnością będziemy się relaksować i spędzać wolny czas wśród zieleni.

Podobne artykuły:

1. Lato na tarasie, a taras na lata
2. Kolor na tarasie i w ogrodzie.
3. Gdzie schować cały bałagan?

Każdy posiadacz ogrodu chce, aby był on  miejscem, w którym z przyjemnością spędza się wolny czas. Dlatego należy rozważyć wiele rzeczy przy jego urządzaniu, aby faktycznie tak się stało. Jednym z kluczowych elementów jego wyposażenia są meble ogrodowe. Ich odpowiedni i przemyślany wybór zamieni ogród w to, czego oczekujemy. Warto zatem zastanowić się jakie powinny być.

Plastik, rattan, czy może drewno?

Meble wykonane z plastiku wciąż cieszą się w Polsce dużą popularnością, pomimo, że w zasadzie ich jedyną zaletą jest cena. Poza tym, nie są ani komfortowe, ani zbytnio trwałe, ani tym bardziej nie można o nich powiedzieć, że są oryginalne stylistycznie. Paradoksalnie są także dość podatne na uszkodzenia mechaniczne.

Inaczej jest w przypadku mebli wykonanych z drewna. W tym wypadku należy zwrócić uwagę na jego rodzaj. Krajowe gatunki nie są odporne na niszczące działanie wiatru, deszczu i słońca. Dlatego tez rozsądnym wyborem są meble wykonane z egzotycznych gatunków.

Najtrwalsze i najbardziej cenione są meble wykonane z drewna Teak, którego dodatkową zaletą jest niewielka waga. Teak pochodzi z lasów tropikalnych południowo-wschodniej Azji. Drewno to ma ciepłe odcienie od żółtawo-brązowego do ciemnobrązowego. Jest to gatunek najlepszy do wyrobu mebli ogrodowych, ponieważ ma bardzo dużą gęstość i dużą zawartość oleju, co przekłada się na wyjątkową odporność na biologiczną degradację. Stosujemy także drewno Jatoba, zwane „diamentową wiśnią” o pięknych odcieniach od  różowawo-brązowo-beżowych do czerwono-brązowych. Jest faktycznie „diamentowo” twarde i ze względu na korzystne właściwości wytrzymałościowe świetnie spełnia wymagania stawiane przed meblami ogrodowymi – tłumaczy Olga Mazurowska z DLH Poland

Popularne są także meble wykonane z Akacji rosnącej w rejonie Półwyspu Indochińskiego, w ciekawych oliwko-brązowych barwach; Bangkirai  należące do grupy „hardwood”, czyli twardego drewna, posiadającego bardzo dobre parametry mechaniczne, charakteryzującego się bardzo wysoką odpornością na starzenie i degradację biologiczną. Meble ogrodowe wykonywane są także z Merbau, gatunku, który bardzo ładnie starzeje się pod wpływem czynników zewnętrznych.

Decydując się na zakup takich mebli, należy jeszcze zwrócić uwagę, na to, czy drewno, z którego zostały wykonane, pochodzi z obszarów leśnych zarządzanych zgodnie z zasadami zrównoważonej i odpowiedzialnej gospodarki leśnej. Wtedy mamy pewność, że przy pozyskiwaniu drewna nie ucierpiało środowisko naturalne. Potwierdzają to odpowiednie certyfikaty i oznaczenia FSC, czyli Forest Stewardship Council, najbardziej cenionej na świecie organizacji promującej zrównoważone leśnictwo – dodaje specjalistka DLH

Inną niż drewno, rozważaną przez miłośników ogrodów, propozycją są meble rattanowe. Wykonane z tego materiału meble niewątpliwie mają swój urok, jednak ich wadą przeszkadzającą w wykorzystaniu ich w ogrodzie jest niska wytrzymałość. Odpowiedzią na niedogodności ratanu jest technorattan, zwany także petanem, który posiada zalety rattanu, natomiast udało mu się pozbyć ich wad.

Technorattan to wysokiej jakości syntetyczne tworzywo, którego wizualnie bardzo trudno odróżnić od naturalnego rattanu. Jest odporny na warunki atmosferyczne jak wilgoć, zabrudzenia oraz działanie słońca. Są także lekkie i wygodne. Z petanu wykonywane są leżanki, krzesła, sofy i stoliki i cieszą się uznaniem miłośników ogrodów, czego dowodzi chociażby Nagroda Produkt Roku 2009 dla kompletu iGarden® Sabrina, wykonanego właśnie z petanu – mówi specjalistka z DLH Poland

Dla stylowego i naturalnego wyglądu ogrodu, nie bez znaczenia jest fakt, że zarówno meble drewniane jak i imitujące plecionkę meble z petanu, wkomponowują się w zieleń ogrodu i nie zakłócają ogrodowej harmonii plastikową tandetą. Co więcej przy odpowiedniej konserwacji meble z drewna egzotycznego mogą służyć nam nawet przez kilka dekad.

Jaki rodzaj mebli wybrać?

To jakie meble zdecydujemy się umieścić w ogrodzie zależy głównie od tego  w jaki sposób chcemy go użytkować. Jeśli jesteśmy typem samotnika, spędzającego czas w zaciszu ogrodu, najlepiej będzie zdecydować się na wygodne i praktyczne fotele lub leżanki, które pozwolą nam w spokoju kontemplować przydomową przyrodę.

W takiej sytuacji najlepiej zdecydować się na wygodną leżankę. Może to być mebel albo w całości wykonany z drewna, najlepiej odpornego na warunki atmosferyczne gatunku egzotycznego, jak Bangkirai, Teak lub z petanu ­– mówi Olga Mazurowska

Jeśli  wolimy spędzać czas w towarzystwie, ogród pełni funkcję rodzinnej jadalni przydatne będą stoły i krzesła a nawet można pokusić się o ogrodową sofę, która w kwestii wygody nie ustępuje tym stosowanym wewnątrz domu.

Propozycji jest naprawdę wiele, każdy może odnaleźć coś dla siebie. Przykładowo nasza oferta to jedenaście linii wzorniczych, dających możliwość zaspokojenia odmiennych gustów i upodobań. Można w niej znaleźć zarówno linie nowoczesnych mebli jak i tradycyjnych, masywnych i lekkich, smukłych i o szerokiej podstawie. Słowem możliwości jest naprawdę wiele ­ – podsumowuje specjalistka DLH.

Wystrój ogrodu, tak jak każdej innej części domu, wymaga uwagi i rozważenia wielu dostępnych rozwiązań. Jedną z kluczowych spraw są odpowiednio dopasowane meble ogrodowe. Dobierając te, które spełnią nasze oczekiwania, możemy mieć pewność, że czas spędzony upłynie w bezproblemowej i komfortowej atmosferze.

www.dlh.pl

Podobne artykuły:

1. Kolor na tarasie i w ogrodzie.
2. Meble ogrodowe
3. Ścieżka w ogrodzie

Wraz z nadejściem wiosny i budzącą się dokoła przyrodą, posiadacze ogrodów poza ogólnymi porządkami, jakie są niezbędne po okresie zimowym zaczynają pielęgnację swoich krzewów, kwiatów, i trawników. Właśnie o trawnikach będzie dzisiejszy artykuł. Wiele osób przekonało się na własnej skórze jak trudno wyhodować zdrowy i gęsty trawnik. Trawa pozostawiona bez odpowiednich zabiegów zamiast trawnikiem stanie bardziej pastwiskiem na którym będzie można znaleźć różne gatunki rodzimej flory. Pewnie są osoby którym i taka wersja może przypaść do gustu, jednak my dzisiaj skupimy się na tym jak pielęgnować trawnik  aby dorównał swoim osławionym angielskim odpowiednikom.

Koszenie trawnika

Koszenie trawy to czynność niezbędna w skutek której nasz trawnik nie tylko wyrównuje się ale także gęstnieje, kolejnym pozytywnym skutkiem jest eliminacja chwastów które znacznie gorzej niż trawa zanoszą regularną utratę liści. Pierwsze i najważniejsze pytanie jakie nasuwa się w tym przypadku jest na jaką wysokość kosić trawnik. Odpowiedz nie jest jednoznaczna i będzie zależała od kilku czynników, takich jak gatunek trawy, pora roku w jakiej odbywa się koszenie,  oraz przeznaczenie trawnika (rekreacyjne lub ozdobne).

Za najlepszą wysokość dla trawy przeznaczonej pod rekreację uznaje się w miesiącach letnich 25 mm, natomiast wiosną i jesienią odpowiednia będzie wysokość 30 mm. Dla trawników o charakterze ekspozycyjnym będzie to 15 mm w okresie letnim oraz 20 mm wiosną i jesienią.

Jeśli chcemy aby trawa nie ucierpiała zbyt podczas koszenia, należy mieć na uwadze aby nie ścinać więcej niż połowy jej wysokości, trawa ścinana zbyt drastycznie jest osłabiona i ma tendencje do chorowania.

Jak często kosić trawnik

Częstotliwość koszenia będzie zależeć od tempa przyrostu trawy, które z kolei jest uwarunkowane porą roku, gatunkiem, oraz intensywnością nawożenia. Częstotliwość koszenia jest także powiązana z pożądaną wysokością trawnika, trawniki dłuższe 4 do 5 cm mogą być koszone raz na 7 dni, jeśli chcemy mieć trawnik krótszy częstotliwość koszenia powinna być nieco większa od 3 do 4 dni. Warto w tym przypadku mieć na uwadze to że trawniki nisko koszone są nie tylko bardziej pracochłonne, ale także bardziej podatne na choroby, dlatego do zastosowań przydomowych idealną wysokością będzie trawa 4-5 centymetrowa.

Najlepszą porą na koszenie trawnika będą godziny przedpołudniowe, trawa w tym okresie dnia jest najbardziej sprężysta, co ułatwia równe skoszenie. Należy unikać koszenia trawy gdy jest mokra, poza względami bezpieczeństwa, utrudnia to równe przycięcie obciążonej wodą trawy.

W dwóch okresach roku należy skosić trawnik nieco inaczej, na wiosnę przed zazielenieniem się darni pierwsze koszenie wykonujemy na wysokość 2 do 3 cm, ostatnie koszenie powinno odbyć się tuż przed nadejściem pierwszych mrozów zwykle na przełomie października i listopada, powinno mieć wysokość około 3cm. Równocześnie należy trawnik oczyścić przed nadejściem zimy.

Nawożenie trawnika

Niezbędnym zabiegiem do utrzymania trawnika w należytej kondycji będzie jest regularne nawożenie. Trawa podlegająca regularnemu przycinaniu zmuszona jest do ciągłej regeneracji dlatego trzeba zapewnić ku temu wystarczających środków odżywczych pod postacią odpowiednich nawozów. Najważniejsze dla prawidłowego rozwoju trawy pierwiastki takie jak azot, potas, i fosfor, mogą być dostarczane niezależnie w formie nawozów jedno składnikowych, jak i specjalnie przygotowanych mieszanek.

Pierwsze nawożenie następuje w okresie wiosennym w połowie marca, kolejne co 3 miesiące w proporcjach 60%, 30%, 10%  na przełomie października i listopada. Można także rozważyć wykorzystanie mieszanek o długotrwałym działaniu których zastosowanie w okresie wiosennym wystarcza na cały okres wegetacji trawnika w danym sezonie.

Podlewanie trawnika

Średnie opady deszczu w Polsce w okresie letnim nie są na tyle regularne i obfite aby zapewnić trawnikowi wystarczającą ilość wody.  Przeciętny trawnik potrzebuje 2-5 litrów wody na m2 tygodniowo, najlepiej gdy jest podlewany codziennie, wczesnym rankiem, zapobiega  to utratą wody przez parowanie, oraz rozwojowi grzybów na wilgotnych źdźbłach. Trawnik powinien być podlewany możliwie obficie aby woda mogła wsiąknąć w głąb ziemi, dzięki czemu system korzeniowy nie będzie rozwinięty tylko w płytkiej warstwie gleby, co okresach suszy

Podobne artykuły:

1. Koszenie trawy nie musi być karą
2. Rok kalendarzowy w ogrodzie
3. Kiedy nie ma miejsca na kuchnię

Odporny na deszcz

W polskich warunkach podstawowym parametrem określającym bojową przydatność namiotu jest nieprzemakalność tropiku. Najtańsze produkty mają przepuszczalność wody na poziomie 1000 mm, te najdroższe wytrzymają opady o nawet ośmiokrotnie większym natężeniu. W
praktyce namiot o najniższych parametrach wytrzyma niewielki deszcz trwający maksymalnie kilka minut. Warto jednak przypomnieć, że wakacyjne miesiące w Polsce mają najwyższe średnie opady w ciągu całego roku. Dlatego rozsądne minimum przemakalności w polskich
warunkach to 2000 mm. Ten parametr dotyczy także podłogi namiotu.

Odporny na wiatr

Od wytrzymałości namiotu na porywiste wiatry zależy nie tylko komfort użytkownika, ale też jego bezpieczeństwo. Wiatroodporność tropiku nie zawsze idzie w parze z solidnym wykonaniem i wytrzymałością stelaża. Najtańsze produkty mają tropik wykonany z poliestru, a rurki z włókna szklanego. Od namiotu wykonanego w tej technologii nie powinniśmy oczekiwać pełnej ochrony przed silnymi wiatrami. Poza tym taki namiot może się nam po prostu złożyć przy silniejszym podmuchu. Jeśli zamierzamy się rozbijać namiotem na szczególnie wietrznych terenach, warto rozważyć zakup produktu z aluminiowymi stelażami i tropikiem wykonanym z membrany.

Odporny na… użytkownika

Największe różnice pomiędzy namiotami z wyższej i niższej półki dotyczą jednak jakości wykonania. Wielokrotne składanie i rozkładanie namiotu nie pozostaje bez wpływu na poszczególne elementy konstrukcji. Wykonane z włókna szklanego stelaże są znacznie bardziej kruche niż aluminiowe. Warto też pamiętać, że aluminiowe rurki są lżejsze od tych z włókna szklanego.

Tropik z poliestru przy prawidłowym użytkowaniu posłuży nam nawet kilka sezonów. Szczególnie jeśli wszystkie jego szwy są zabezpieczone klejem lub specjalną wodoodporną taśmą. Korzystnie wpłynie to na wodoszczelność konstrukcji i znacznie ułatwi suszenie tropiku po obfitych opadach deszczu.
Nie dajmy się jednak zwariować: przeciętny użytkownik nie potrzebuje namiotów z najwyższej półki cenowej, bo po prostu nie będzie miał okazji, aby poczuć różnicę jakości. Przy zakupie jedynym wyznacznikiem nie powinna być cena czy nawet marka, ale jakość i precyzja wykonania poszczególnych elementów namiotu. Sprzedawcę w sklepie turystycznym warto pytać o rodzaj zastosowanych materiałów – zarówno w przypadku tropiku, jak i stelaża. Należy się też upewnić czy linki są solidnie przytwierdzone do konstrukcji i czy wszystkie szwy są właściwie zabezpieczone. Oferta polskich sklepów turystycznych jest bardzo bogata i rozsądny pułap cenowy dla trzyosobowego namiotu wynosi 200-300 zł.

Autor: Michał Stankiewicz
Źródło: Sport-shop.pl

Podobne artykuły:

1. Kupujemy wannę z hydromasażem
2. Jakie drzwi wejściowe
3. Minimum energii, maksimum ciepła

Podział kosiarek ze względu na rodzaj noży

Najstarszym typem kosiarek, biorąc pod uwagę zasadę ich działania oraz rodzaj zamontowanych noży, są kosiarki listwowe. Nóż tnący zbudowany jest z wielu mniejszych, tak zwanych żyletek. Zasada działania kosiarki jest bardzo prosta i wykorzystuje ruch posuwisto – zwrotny. Kosiarki tego typu dobrze sprawdzają się przy koszeniu wysokiej trawy, gdzie zależy nam na utrzymaniu skoszonej roślinności w dobrym stanie i którą to następnie chcemy wykorzystać, na przykład jako paszę dla zwierząt. Kosiarki listwowe są wydajne, trwałe i proste w obsłudze. Kolejnym rodzajem kosiarek są kosiarki rotacyjne posiadające obrotowy nóż. W odróżnieniu od kosiarek listwowych, kosiarki rotacyjne dość mocno szarpią i niszczą koszoną roślinność. Wykorzystywane są raczej do koszenia na większą skalę, sprawdzają się wszędzie tam, gdzie trzeba w szybkim okresie czasu skosić rozległą powierzchnię. Odmianą kosiarek rotacyjnych są kosiarki bijakowe, których elementy zwane bijakami bardzo mocno rozdrabniają skoszoną roślinność.

Podział kosiarek trawnikowych ze względu na napęd

Kosiarki trawnikowe stosowane w przydomowych ogrodach możemy podzielić, biorąc pod uwagę rodzaj zastosowanego napędu, na ręczne, elektryczne oraz spalinowe. Kosiarki ręczne to najtańszy typ kosiarek. Znajdują zastosowanie w niewielkich ogródkach o regularnych kształtach. Ich główną zaletą jest bardzo niska cena, wadą – dość męcząca obsługa. Aczkolwiek nowoczesne kosiarki ręczne są stosunkowo lekkie w prowadzeniu w porównaniu do tych sprzed dwudziestu lat. Dzięki prostej budowie są urządzeniami o niskim stopniu awaryjności, a brak napędu elektrycznego sprawia, że kosiarki tego typu są niebywale ciche. Droższe od kosiarek ręcznych są kosiarki elektryczne. Wygodna i prosta obsługa tego rodzaju kosiarek przyczyniła się do ich popularności wśród właścicieli ogrodów. Wśród kosiarek elektrycznych wyróżniamy te, które wymagają ciągłego podłączenia do źródła prądu oraz te, zasilane przez akumulatory. Wadą pierwszych jest konieczność ciągnięcia za sobą długiego kabla. W przypadku drugich jeszcze do niedawna minusem był krótki czas pracy przy długim czasie ładowania się akumulatora, jednakże zastosowanie pojemnych akumulatorów litowo – jonowych w nowoczesnych modelach niweluje te problemy. Najdroższym typem kosiarek, pod względem rodzaju napędu, są kosiarki spalinowe, czyli działające przy wykorzystaniu paliwa. Ich obsługa jest bardziej skomplikowana i czasami kłopotliwa, niż obsługa kosiarek elektrycznych. Konieczne jest bowiem uzupełnianie paliwa, benzyny bezołowiowej, oraz oleju silnikowego.

Wykaszarki

Specyficznym rodzajem kosiarek trawnikowych są wykaszarki, nazywane również podkaszarkami. Używa się ich w celu wykoszenia trawy rosnącej blisko krawędzi grządek lub chodnika, czy też w miejscach trudno dostępnych dla zwykłej kosiarki. Najczęściej stosowane są podkaszarki elektryczne oraz spalinowe.

Jeśli zależy nam na tym, aby nasz ogród był piękny i zadbany, i aby nie straszył przechodniów zarośniętą trawą, to zakup kosiarki trawnikowej i regularne koszenie trawy są niezbędne. Nowoczesne kosiarki zapewniają komfort i wygodę pracy.

Podobne artykuły:

1. Kiedy i jak kosić trawnik
2. Rok kalendarzowy w ogrodzie
3. Grill przenośny czy grill stojący